| Zawisza Czarny I |
ex „Petrea”, „Harcerz” 
fot. www.zawiszaczarny.pl
Dane techniczne: szkuner gaflowy rok i miejsce budowy – 1901, Szwecja armator – Związek Harcerstwa Polskiego długość z bukszprytem – 37,6 m szerokość – 8,1 m zanurzenie – 3,1 m powierzchnia żagli – 432 m2 pojemność brutto – 165 RT silnik – 80 KM załoga – 52 osoby Trzymasztowy drewniany szkuner gaflowy zakupiony w 1934 r. dla Związku Harcerstwa Polskiego. Wszystko zaczęło się dużo wcześniej. Kiedy kaszuba Antoni Abraham wybierał się pieszo z Gdyni na konferencję w Wersalu, by walczyć o morze dla Polski – w dalekim Władywostoku polscy harcerze uczyli się żeglować. Nic więc dziwnego, że kiedy Gdynia stała się już polskim „oknem na świat”, także tutaj rozwinęło się wodne harcerstwo. Spełnieniem marzeń o rejsach na dalekie morzach był zakup w Szwecji drewnianego szkunera „Petrea”, zbudowanego w 1901 r., który otrzymał przejściową nazwę „Harcerz”. Przebudowy statku do celów szkoleniowych, z powodu braku środków finansowych, dokonywano głównie sposobem gospodarczym, m.in. przy pomocy góralskich cieśli. Na życzenie gen. Mariusza Zaruskiego jednostce nadano imię Zawiszy Czarnego – rycerza króla Jagiełły, słynącego z rzetelności i słowności. „Polegać jak na Zawiszy” miało stać się synonimem solidności żaglowca i jego załogi. Banderę z harcerską lilijką podniesiono na „Zawiszy Czarnym” w 1935 r. Jego matką chrzestną została prezydentowa Maria Mościcka, a pierwszym kapitanem gen. Mariusz Zaruski. Natomiast prawdziwie „dobrym duchem” żaglowca była żona generała – Izabella, która, nie tylko pełniła funkcję szefa zaopatrzenia żaglowca, żegnała go i witała na kei, ale, w sobie tylko wiadomy sposób, załatwiała rzeczy nie do zdobycia: siatkę pod bukszpryt, latarnie pozycyjne, łańcuchy, pasy ratunkowe czy mapy. Generał Zaruski dowodził „Zawiszą Czarnym” w latach 1935 – 39, pokonując w 17. rejsach do 10. państw, około 14 tysięcy Mm. w tym czasie przeszkolono 700. harcerzy, uczniów i nauczycieli z kół Ligi Morskiej i Kolonialnej, studentów, oficerów Wojska Polskiego, kandydatów do Państwowej Szkoły Morskiej. Po wybuchu II wojny światowej został zarekwirowany przez Niemców i służył do szkolenia kadetów Kriegsmarine pod nazwą „Schwarzer Husar”. Do Gdyni – portu macierzystego, powrócił w 1947 r. Ponieważ nie nadawał się do remontu, wrak wyholowano na Zatokę Pucką i zatopiono. w lipcu 1982 r. nurkowie z Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku ustalili jego położenie: 54 stopnie 40 minut 4 sekundy N i 18 stopni 34 minuty 4 sekundy E.
Dar Pomorza | Dar Młodzieży | Pogoria | Iskra I | Iskra II | Zawisza Czarny I | Zawisza Czarny II | Lwów | Elemka |
